Buien

er nadert weer een depressie van IJsland

die heb ik niet nodig, ze komt ongevraagd

maar zo’n bui arriveert hier even zo vrolijk

nat van verrassing en nooit eens vertraagd

 

mijn dochterlief wil mij even porren

ze heeft al te lang niets meer van mij gehoord

en dan stuurt ze een regenwolk of regenwolken

ze komt zonder kloppen, geeft niet of het stoort

 

ooit emigreerde ze naar dat eiland maar

verlangen naar huis houdt ze niet buiten de deur

haar gevoelens drijven de zeeën over

heimwee hangt halfweg boven de Faeröer

 

nu bindt mijn verre blonde walkure

depressies als ballonnen aan een hek

als ze huilt knipt ze zo’n weemoedig draadje

en weg drijft haar wolkje verdrietig en lek

 

ik sta in de buien en staar naar de hemel

de wind van haar stem ijlt er nog wat na

babbelend vanuit haar regenwolken ruist ze

ballonnetje van IJsland, voor jou, papa

 

 

 

 

Afbeelding: Hek met ballonnen, acryl op doek, Ruth Manenschijn 2017

 

 © 2017 Paul Christiaan Smis